این ایده پیشرفت تاریخی بشر هم خیلی مزخرف است. اگرچه آگوست کنت از آن طرفداران سینه‌چاک اعتقاد به رشد تکاملی قدرت شناخت و درک بشر بود، اما بقیه‌ای هم بوده‌اند که به همان اندازه او اباطیل به خورد بقیه داده‌اند. من نمی‌دانم مصادیق این رشد تاریخی فهم و درک را کجا باید دید اگر کماکان می‌شود صدها کودک را در غزه کشت و صدای کسی در نیاید؟ اگر می‌شود در زندان دست و پا شکست و آب از آب تکان نخورد؟ اگر می‌شود ابوغریب درست کرد و هر روز صدها نفر را عین ریگ بیابان به کشتن داد و کماکان آبرودار و مهم باقی ماند؟ اگر می‌شود اقلیت‌ها را تحت فشار گذاشت و نسل‌کشی کرد؟ اگر کماکان باید از همه چیز ترسید؟

از زمانه اسکندر، چنگیز، هلاکوخان، هیتلر، پینوشه، میلوشویچ، صدام و ... تا به حال چه فرقی در دنیای ما ایجاد شده است؟ هیچ چیز آزاردهنده‌تر از این نیست که بدانیم اسکندر و چنگیز با صداقت و شفافیت در بیان هدف خویش برای قدرت‌طلبی و منفعت‌جویی آدم می‌کشتند و امروز پوششی از ایدئولوژی‌های زیباروی، تاریخی، و به نام ملت‌ها و پیروزی تاریخی‌شان بر روی همه وحشی‌گری‌ها کشیده می‌شود. تاریخ رو به پیشرفت است!! کاش تاب نوشتن داشتم ...